A+ A A-
  • Kategoria: II WŚ
  • Odsłony: 3459

W czasie wybuchu wojny Japończycy dysponowali potężnymi okrętami podwodnymi. Ich uzbrojeniem były torpedy - tzw. "długie lance" które przewyższały wszystko co amerykańska myśl techniczna potrafiła skonstruować, a amerykański przemysł wykonać w tym okresie.

Kolebką Japońskich sukcesów podwodnych była Morska Konferencja Rozbrojeniowa w Waszyngtonie w 1922 roku, na której ustalono iż liczba japońskich pancerników nie może przekroczyć 60% liczby takich okrętów ani floty USA, ani brytyjskiej. W wyniku tego dowództwo Cesarskiej Floty postanowiło, ukryć jej przyszłą potęgę pod wodą i przystąpiło energicznie do urzeczywistnienia swych zamiarów. W rezultacie, w chwili wybuchu wojny, Japonia dysponowała sześćdziesięcioma czterema podwodnymi olbrzymami, uzbrojonymi w torpedy typu 93 (nazwanymi tak z racji wynalezienia ich w 2593 roku istnienia Imperium tzn. w 1933 roku).

Torpeda 93 miała napęd tlenowy - w odróżnieniu od napędu parowego używanego we wszystkich flotach świata - co zapewniało jej znaczną przewagę prędkości i zasięgu. "Długa lanca" zawierała ponadto początkowo pół tony materiałów wybuchowych - dwa razy więcej niż ówczesne torpedy amerykańskie czy krajów europejskich. Co równie ważne: "długie lance" po wypuszczeniu nie zostawiały po sobie toru wodnego z banieczek powietrza, dzięki temu były nadzwyczaj trudne do zauważenia dla przeciwnika.

Torpeda Typ 93 (jap. 93 Shiki gyorai) – japońska torpeda, prawdopodobnie najszybsza i największa torpeda II wojny światowej. W trakcie zmagań na Pacyfiku pozostawała na uzbrojeniu wielu typów japońskich krążowników, niszczycieli oraz kilku okrętów podwodnych. / Zdjęcie: cs.wikipedia.org

Działania Japońskich okrętów podwodnych były bardzo brutalne, spowodowały że na morzach i oceanach nastąpił krwawy wschód słońca. Było to spowodowane rozkazem dowódcy japońskiej pierwszej Floty Podwodnej wydanego 20 marca 1943 roku, iż: "Wszystkie okręty podwodne będą działać razem, aby skoncentrować swoje ataki przeciwko nieprzyjacielskim konwojom i całkowicie je niszczyć. Nie poprzestańcie jedynie na zatapianiu nieprzyjacielskich statków i ładunków. W tym samym czasie całkowicie niszczcie załogi nieprzyjacielskich statków. W tym samym czasie całkowicie niszczcie załogi nieprzyjacielskich statków; jeśli będzie to możliwe zabierzcie część załogi, aby wydostać informacje o nieprzyjacielu".

Okręty podwodne USA wykonywały głównie zadania specjalne, prowadziły rozpoznanie wybrzeży przeciwnika za pomocą obserwacji jak i fotografując przez peryskop, wykrywały pola minowe, przekazywały prognozy pogody, wysadzały obserwatorów i zwiadowców.

W 1943 r. głównym zadaniem okrętów podwodnych USA stało się przerwanie linii żeglugowej floty zaopatrzeniowej Japonii. Siły morskie ZOP Japonii zaczęły stosować cele-pułapki, wyposażone w stacje hydroakustyczne i uzbrojenie przeciw okrętom podwodnym. Japończycy do wykrywania okrętów podwodnych stosowali radar, stacje hydroakustyczne, lądowe stacje namierzania i lotniczy wykrywacz magnetyczny. Magnetyczny wykrywacz okrętów podwodnych, zwany "dzikitantiki", mógł wykryć okręt z odległości do 450 m przy locie samolotu na pułapie 50-60 m. Jesienią 1943 r Japończycy wprowadzili również radar lotniczy i aparaturę wykrywającą kierunek opromieniowania. Jednak uzbrojenie statków japońskich i organizacja służb konwojowania postępowało bardzo wolno.

W 1943 r. Japończycy usilnie pracowali nad torpedą cyrkulacyjną, którą planowano zrzucać z samolotu z wysokości 80 m na kursie okrętu podwodnego. Stosowano również holowane miny z urządzeniem kontaktowym. Na początku 1943 r. rozpoczęto nową konfrontację przeciwko amerykańskim okrętom podwodnym w wyniku której zniszczono 4.

Jednym z największych sukcesów japońskich okrętów podwodnych było zatopienie lotniskowców Saratoga i Wasp. Lotniskowiec Wasp został zatopiony przez okręt I-19, jedną z najsłynniejszych salw II wojny światowej.

Tonący lotniskowiec USS Wasp, który został trafiony torpedami z japońskiego okrętu podwodnego I-19. / Zdjęcie: ja.wikipedia.org

Amerykański jednostki były wyposażone w radar, dzięki któremu wykonywały wiele ataków nocnych zarówno z położenia nawodnego, jak i podwodnego pod peryskopem. Dzięki tym działaniom zatopiono wiele japońskich transportowców i tankowców.

We wrześniu rozpoczęto formowanie z amerykańskich okrętów podwodnych "wilczych stad" jako odpowiedź na konwoje japońskie. Straty floty japońskiej znacznie w tym okresie wzrosły, przyczyniło się do tego też otrzymanie przez amerykańskie okręty podwodne torped elektryczne które posiadały nowy materiał wybuchowy i zapalnik kontaktowy. Wcześniejsze torpedy M14 z zapalnikiem magnetycznym używane od początku II wojny światowej miały niską sprawność techniczną. Zdarzało się iż torpeda uderzyła w cel nie wybuchając.

Flota handlowa Japonii była szybciej niszczona niż nadążała odbudowa. Amerykanie w miejsce straconych w działaniach 17 okrętów podwodnych wprowadzili do walki 66 nowych.

Ostatnie miesiące 1944 r. przyniosły pogrom floty japońskiej przez lotnictwo morskie i okręty podwodne USA (55% wszystkich zatopionych statków japońskich). W 1944 r. okręty podwodne USA zatopiły statki japońskie w ogólnym tonażu 2.500.000 t i okręty około 700.000 t, za cenę własnych strat w liczbie 19 okrętów podwodnych. W końcu tego roku Amerykanie posiadali w linii 156 okrętów podwodnych.

Do końca 1944 r. japońskie okręty podwodne nie były wyposażone w radary, a do maskowania ich przed radarami sprzymierzonych stosowano kauczukowe pokrycie kadłuba. Kioski zmniejszono oraz nadano im specjalne kształty. Kilka okrętów miało wyporność 5000 t oraz hangar i samolot na pokładzie, lecz one nie uczestniczyły w walce. Mimo ponoszenia dużych strat, okręty podwodne skierowano do zaopatrzenia odciętych wysp, rozpoznania i patrolowania własnego wybrzeża.

Wiosną 1945 r. rejon patrolowania amerykańskich okrętów podwodnych były tak zagęszczone, że krążyła nawet anegdota iż z Singapuru do Japonii można przejść suchą stopą, stąpając po peryskopach amerykańskich okrętów podwodnych. Amerykańskie OP zastosowały w tym okresie nową taktykę walki - atak z położenia podwodnego przy wykorzystaniu radaru typu ST, umocowanego na główce peryskopu. W wyniku działań podwodnej floty USA Japonia straciła wszystkie swoje tankowce i zastała pozbawiona paliw. W tej sytuacji zaczęto myśleć o pokojowym zakończeniu wojny.

Druga wojna światowa zakończyła się na Pacyfiku 15 sierpnia 1945 r. a 2 września podpisano akt kapitulacji na pokładzie amerykańskiego pancernika Missouri.

Japoński minister spraw zagranicznych Mamoru Shigemitsu podpisuje akt bezwarunkowej kapitulacji na pokładzie amerykańskiego pancernika USS Missouri (BB-63), 2 września 1945. / Zdjęcie: Naval Historical Center

W czasie II wojny światowej okręty podwodne USA zatopiły: 1178 statków o ogólnym tonażu 5.053.491 t oraz 214 okrętów o wyporności 577.626 t. Amerykanie ponieśli również straty w okrętach, gdyż z 288 stracono aż 52, z czego w działaniach bojowych 48. Co do państw osi to: Japonia straciła 130 okrętów podwodnych, Włochy 85, a Niemcy 781.

Dodaj komentarz


Kod antyspamowy


Odśwież