A+ A A-
  • Kategoria: Typy OP
  • Odsłony: 3099

HISTORIA OKRĘTU:

Po II wojnie światowej Rosjanie rozpoczęli pracę nad skonstruowaniem własnych pocisków rakietowych wzorując się na niemieckich pociskach V1 i V2. Rakiety miały być przystosowne do wystrzeliwania z pokładu okrętu podwodnego. Po przekroczeniu bariery technologicznej na początku lat pięćdziesiątych i możliwości skutecznego rozwiązywania szeregu zagadnień z natury konstrukcyjnej oraz eksploatacyjnej, Rada Ministrów ZSRR decyzją nr 136-75 z 26 stycznia 1954 uruchomiła program o kryptonimie "Wołga".

Celem tego programu było stworzenie dużego okrętu podwodnego posiadającego w swoim składzie uzbrojenia rakiety balistyczne. Prace nad projektem w części okrętowej powierzono Nikołajowi N. Isanin z CKB-16, natomiast prace w związane z częścią rakietową powierzono Siergiejowi P. Korolewowi z OKB-1 NII-88 późniejszemu słynnemu twórcy potęgi radzieckiej kosmonautyki. Pierwszymi okrętami o takiej konstrukcji były okręty typu Zulu, (okręty typu Zulu były już w seryjnej produkcji i postanowiono adoptować je jako nosiciele rakiet balistycznych), które szybko zostały zastąpione, przez specjalnie zbudowane do tych zadań okręty typu Golf.

Okręt podczas nawiązywania łączności radiowej. Dobrze widoczne maszty anten.

Pierwszą udaną konstrukcją tego typu była rakieta SS-N-4, duża, trzystopniowa z silnikami rakietowymi na paliwo ciekłe. Ze względu na swoją wysokość (14,5 m) jak i na kształt i wielkość ówczesnych okrętów podwodnych nie mogła być umieszczana w kadłubie. Rozwiązaniem okazało się przedłużenie kiosku i umieszczenie tam rakiet.

W latach 1958 - 1962 zbudowano dwadzieścia trzy jednostki tego typu. Trzynaście jednostek zostało przebudowanych począwszy od 1965 roku i określonych jako typ Golf II. Jednostki te wyposażono w nowsze rakiety balistyczne SS-N-5. Rakiety te, zwane w kodzie NATO jako Sark, zasilane paliwem ciekłym były jednostopniowe i posiadały zasięg 1400 (750 Mm).

W czasie budowy serii tych jednostek często wprowadzano liczne zmiany w konstrukcji okrętów i dlatego powstało kilka wersji tego typu: 629A, 629M, 629KC, 629P, 629I.

Jeden okręt tego typu został zbudowany w Chinach z elementów dostarczonych przez ZSRR w 1964 r.

  • Okręt typu Golf. Z lewej strony bardzo dobrze widoczny podnoszony maszt chrap.
  • Okręty typu Golf przeniesione na zasłużoną "emeryturę".
  • Kiosk okrętu z widoczną otwartą pokrywą wyrzutni pocisków balistycznych.
  • Dobrze widoczna z przodu okrętu opływka anteny sonaru "Swijaga" oraz "Swiet". Tuż nad powierzchnią widoczna antena sonaru MG-10.
  • Okręt projektu 629 podczas marszu na powierzchni.
  • Okręt podczas nawiązywania łączności radiowej. Dobrze widoczne maszty anten.
  • Kamczatka 1982 r., dwa okręty typu Golf. Z przodu dobrze widoczne osłony anteny sonaru MG-10.
  • Okręt typu Golf (wersja 629M) podczas marszu na powierzchni.
  • Okręty typu Golf (wersja 629P) stacjonowały m.in. na Kamczatce.
  • Fotografia z archiwum Muzeum Floty Północnej. Parada okrętu w rejonie Siewieromorska w dniu Marynarki Wojennej Rosji w 1974 r.
  • Marsz okrętu na wzburzonym morzu.

KONSTRUKCJA:

Okręty typu Golf w rzeczywistości były zmodyfikowaną wersją typu Foxtrot. Z projektu tego przejęto w całości w stanie niezmienionym układ napędowy, podstawowe wyposażenie hydroakustyczne, radiolokacyjne i sprzęt łączności, oraz inne elementy różnych systemów okrętowych. Posiadały klasyczną sylwetkę w formie cygara, z przedłużonym o 8 metrów kioskiem, gdzie zostały umieszczone trzy rakiety SS-N-4. Umieszczenie balistycznych pocisków rakietowych na rufie w pozycji pionowej spowodowało wzrost oporów podczas marszu pod wodą, spadek prędkości oraz wzrost poziomu generowanych szumów. Mimo tych mankamentów okręty cechowały się cichobieżnością oraz znacznym zasięgiem.

Okręt posiadał trzy linie wałów napędowych oraz trzy silniki. Urządzenia hydrolokatora pasywnego zostały zamontowane w specjalnie wybrzuszonej obudowie umieszczonej nad tradycyjnym ostrym dziobem. Okręty tego typu posiadały konwencjonalne usterzenie rufowe z jednym dużym sterem kierunkowym oraz chowanymi dziobowymi sterami głębokości. Takie rozwiązanie umożliwiało np. pływanie po oblodzonych akwenach morskich, gdzie istnieje możliwość uszkodzenia sterów głębokości.

Okręty typu Golf posiadały hydrolokator pasywny Feniks oraz hydrolokator aktywny Herkules. Okręty posiadały specjalnie zamontowane dwie płyty, każda o około 1,5 m2 powierzchni, które będąc prawdopodobnie częścią składową hydrolokatora pasywnego służyły do uzyskania dokładnego namiaru wykrytego celu.
Zastosowano w tym typie peryskop wachtowy i bojowy, radar poszukiwawczy, radionamierzanie, pasywne środki wykrywania, anteny radiowe dla fal ultrakrótkich oraz krótkich, telefon podwodny umieszczony w małej obudowie nad hydrolokatorem. Ten typ posiadał konstrukcję dwukadłubową - wewnętrzny kadłub sztywny i zewnętrzny lekki, oba wykonane ze stali kadłubowej AK-25 o wytrzymałości 60 kg/mm2.

UZBROJENIE:

Podstawowym uzbrojeniem okrętów podwodnych typu Golf były rakiety SS-N-4, które po 1965 r. zostały wymienione na rakiety SS-N-5, posiadające większy zasięg niż wcześniejsze rakiety i co najważniejsze mogły być wystrzeliwane spod powierzchni wody. Wymiana uzbrojenia wiązała się z koniecznością modernizacji okrętów, na dwadzieścia trzy jednostki zmodernizowanych zostało trzynaście, które określono jako okręty typu Golf II. Start rakiet mógł następować ze znajdującego się na powierzchni okrętu w dowolnych warunkach atmosferycznych (prędkość do 15 węzłów, przy stanie morza 4-5 stopni w skali Boforta). Pełen czas przygotowania wszystkich rakiet wynosił około 1 godziny a odpalenie salwy 3 pocisków mogło nastąpić w czasie 12 minut. Do kierowania strzelaniem pociskami balistycznymi służyło urządzenie przelicznikowe "Dolomit" oraz zestaw 3 urządzeń przygotowania i przeprowadzenia startu "Inesu", po jednym dla każdego pocisku. Okręty uzbrojone były również w sześć wyrzutni torpedowych, kal. 533 mm, cztery wyrzutnie dziobowe oraz dwie rufowe. W wyrzutniach można było stosować torpedy parogazowe typu 53-39 i 53-51, T-5, elektryczne SET oraz "Kit". Jednostki dysponowały tylko 6 torpedami w wyrzutniach, bez możliwości ich ponownego przeładowania z powodu braku torped rezerwowych. Dlatego wyrzutnie torpedowe w tych jednostkach były głównie przeznaczone do samoobrony. Torpedy mogły być wystrzeliwane z maksymalnej głębokości 80 metrów.

PRODUCENT:

ZSRR, pierwsza jednostka została ukończona w 1959 r.

DANE TECHNICZNE:

Wyporność nawodna: 2.458 ton (3.092 ton w przypadku zwiększenia paliwa do poziomu maksymalnego)

Wyporność podwodna: 2.854 ton (3.609 ton w przypadku zwiększenia paliwa do poziomu maksymalnego)

Wymiary: długość 98,9 m, szerokość 8,2 m, zanurzenie 8,5 m

Napęd: trzy silniki spalinowe, każdy o mocy 2000 KM, trzy silniki elektryczne, każdy o mocy 1700 KM, trzy śruby

Zasięg na powierzchni: 36.510 km przy 10 węzłach

Załoga: 86 marynarzy i oficerów

Dodaj komentarz


Kod antyspamowy


Odśwież