A+ A A-
  • Kategoria: U-booty
  • Odsłony: 4466

U 7

Zlecenia udzielono 20 lipca 1934 r., budowę rozpoczęto: 11 marca 1935 r. (nr stoczniowy 541), wodowany: 29 czerwca 1935 r., ukończony: 18 lipca 1935 r. Stocznia: Knipp-Germaniawerft W Kilonii.

Po zakończeniu budowy został przydzielony do Szkolnej Flotylli W Neustadt, a pierwszym dowódcą został kpt. Kurt Freiwald. Od września 1935 r. jednostka została przydzielona do Szkoły Zwalczania Okrętów Podwodnych. Na jej pokładzie doskonalili swe umiejętności hydroakustycy. 3 października 1937 r. dotychczasowy dowódca zszedł z okrętu i do 10 lutego 1938 r. stanowisko to było nie obsadzone. Od 10 lutego 1938 r. do 5 lutego 1939 r. na mostku stanął por. Otto Salmann.

U 9 w okresie przedwojennym. / Zdjęcie: zbiory Jarosław Malinowski

Po rozpoczęciu działań wojennych w dniu 1 września 1939 r. okręt wykorzystywany był nadal jako jednostka szkolna, pomimo pełnej gotowości wyjścia na patrol bojowy.

Pierwszy patrol

24 sierpnia 1939 r. wypłynął z Neustadt pod dowództwem por. Werner Heidela (dowodził od 18 lutego 1939 r.). Jego zadaniem było patrolowanie Kattegatu w poszukiwaniu polskich jednostek usiłujących przedostać się z Bałtyku do W. Brytanii. 8 września 1939 r. powrócił do Kilonii.

Drugi patrol

Artykuł zamieszczony dzięki
uprzejmości czasopisma
Okręty Wojenne

18 września 1939 r. wypłynął z Kilonii z zadaniem operacji w rejonie norweskich wybrzeży. 22 września o godz. 14.30 na pozycji 60° 07” N i 04° 37” E (na południowy - zachód od Bergen) storpedował i zatopił brytyjski transportowiec s/s Akensíde (2 694 BRT). 29 września o godz. 08.55 na pozycji 60° 15” N i 04° 41” E (południowy - zachód od Bergen) storpedował i zatopił norweski transportowiec s/s Takstaas (1 830 BRT). Po tym sukcesie powrócił 3 października 1939 r. do Kilonii. 13 października 1939 r. dotychczasowy dowódca U-boota przekazał swoje obowiązki skierowanemu na to stanowisko kpt. Karlowi Schrottowi.

Trzeci patrol

3 marca 1940 r. wyruszył z Kilonii na kolejny patrol. Nieznane są szczegóły tego rejsu. 8 marca zawinął do Wilhelmshaven. Patrol przerwano prawdopodobnie z uwagi na awarię.

Czwarty patrol

14 marca 1940 r. wyruszył z zadaniem zwalczania alianckich okrętów podwodnych na zachód od Skagerraku. Nie nawiązując żadnego kontaktu powrócił do bazy 19 marca 1940 r.

Piąty patrol

3 kwietnia 1940 r. U 7 wypłynął w morze z rozkazem wzięcia udziału w operacji Hartmut. W tym czasie wszystkie będące do dyspozycji operacyjnej U-booty zostały skierowane w rejon norweskiego wybrzeża, gdzie miały od 9 kwietnia atakować alianckie jednostki i wspierać własne oddziały wysadzone na ląd w ramach inwazji. U 7 został przydzielony do 9 Grupy U-bootów operujących na wschód od Szetlandów. Po kilku dniach został skierowany w kierunku Norwegii, gdzie oddział złożony z członków załogi okrętu 11 kwietnia wylądował na brzegu i przez trzy dni okupował latarnię morską na wyspie Marstein. Po patrolu, w rejonie Bergen, 21 kwietnia 1940 r. zawinął do Kilonii.

Szósty patrol

7 maja 1940 r. wypłynął z Kilonii z zadaniem patrolowania podejść do Rotterdamu i atakowaniu alianckiej żeglugi wiozącej posiłki dla walczącej Holandii. 15 maja uzupełnił paliwo w Wilhelmshaven i następnego dnia ponownie wyruszył na przerwany patrol. 18 maja 1940 r. zawinął do Kilonii.

Okręt do końca II wojny światowej nie wyszedł już na żaden patrol bojowy. W dniu 1 lipca 1940 r. został przydzielony do 21 Flotylli Okrętów Podwodnych w Piławie. We wrześniu (październiku?) 1940 r. okręt opuścił dotychczasowy dowódca, a jego miejsce zajął por. Günther Reeder, który pełnił swe obowiązki do stycznia 1941 r. Służąc w składzie w 21 Flotylli kolejnymi dowódcami okrętu byli:

  • - styczeń 1941 r.-luty 1941 r. tymczasowo por. Emst-Ulrich Brüller
  • - luty 1941 r.-29 marca 1941 r. por. Günther Reeder
  • - 17 czerwca 1941 r.-15 stycznia 1942 r. por. Heinrich Schmid
  • - 16 stycznia 1942 r.-7 października 1942 r. por. Siegfried Koitschka
  • - wrzesień 1942 r.-grudzień 1942 r. por. Otto Hübschen (w zastępstwie)
  • - 8 października 1942 r.-styczeń 1944 r. por. Hans Schrenck
  • - styczeń 1944 r.-18 luty 1944 r. por. Günther Loeschke

18 lutego 1944 r. zatonął na zachód od Piławy (pozycja 54° 25” N i 19° 50” E) w wyniku wypadku przy zanurzaniu. Razem z okrętem zginęła cała załoga - dwudziestu ośmiu ludzi.

U 8

Zlecenia udzielono 20 lipca 1934 r., budowę rozpoczęto: 25 marca 1935 r. (nr stoczniowy 542), wodowany: 16 lipca 1935 r., ukończony: 5 sierpnia 1935 r. Stocznia: Krupp-Germaniawerft w Kilonii.

Po zakończeniu budowy został przydzielony do Szkolnej Flotylli w Neustadt (nad Zatoką Lubecką), a pierwszym dowódcą został kpt. Harald Grosse. 4 listopada 1936 r. dowódcą był kpt. Georg Peters, którego od 2 września do 29 października 1938 r. zastępował kpt. Otto Schuhart. W dniu 5 września 1939 na to stanowisko został skierowany kpt. Wolf-Harro Stiebler. Miesiąc później (14 października) dowódcą został kpt. Heinrich Lehmann-Willenbrock. Od 30 listopada 1939 r. nowym dowódcą został kpt. Georg-Heinz Michel. 3 stycznia 1940 r. jednostka została przydzielona do Ubootabwehrschule (UAS - Szkoła ZOP), gdzie pozostała do kwietnia następnego roku. Od 13 kwietnia 1940 r. został przydzielony do 1 Flotylli Okrętów Podwodnych W Kilonii jako jednostkę szkolną.

Pierwszy patrol

19 maja 1940 r. wypłynął z Kilonii pod dowództwem kpt. Eitela-Friedricha Kentrata (dowodził od 5 maja 1940 r.). Jego zadaniem było przeprowadzenie patrolu na zachód od Orkadów i w Pentland Firth. 4 czerwca zachorował dowódca okrętu i U 8 skierował się do portu Esbjerg (Dania) i następnego dnia na redzie został przekazany na duński holownik, który przewiózł chorego do miejscowego szpitala. 7 czerwca 1940 r. okręt podwodny zawinął do Kilonii pod dowództwem por. Heinza Steina. Od 10 czerwca do 6 lipca 1940 r. dowódcą okrętu był por. Walter Kell, który swe obowiązki przekazał 7 lipca 1940 r. por. Hansowi-Jürgenowi Zetzsche.

Okręt do końca II wojny światowej nie wyszedł już na żaden patrol bojowy. W dniu 1 lipca 1940 r. został przydzielony do 24 Flotylli Okrętów Podwodnych w Gdańsku i Gdyni/Wilhelmshaven. 13 września 1940 r. dowództwo nad okrętem przejął ponownie por. Walter Kell, który pełnił swe obowiązki do grudnia 1940 r. 18 grudnia 1940 r. okręt został przeniesiony do 22 Flotylli Okrętów Podwodnych. Kolejnymi dowódcami byli:

  • - 18 grudnia 1940 r.-25 kwietnia 1941 r. kpt. Hinrich Heinsohn
  • - 26 kwietnia 1941 r.-22 maja 1941 r. kpt. Ulrich Borcherdt
  • - 23 maja 1941 r.-31 lipca 1941 r. por. Rolf Steinhaus
  • - 1 sierpień 1941 r.-16 maja 1942 r. por. Horst Deckert
  • - 17 maja 1942 r.-15 marzec 1943 r. por. Rudolf Hoffmann
  • - 16 marzec 1943 r.-12 maja 1944 r. por. Alfred Werner
  • - 13 maj 1944 r.-24 listopad 1944 r. por. Jürgen Iversen
  • - 25 listopad 1944 r.-31 marca 1945 r. por. Jürgen Kriegshammer

Po marcu 1945 r. jednostka nie była już wykorzystywana w jakimkolwiek celu i 2 maja 1945 r. została samozatopiona w IV. śluzie Kanału Kilońskiego (oddanej do użytku 7 listopada 1942 r.), noszącej nazwę admirała Raedera (Raederschleuse) niedaleko Wilhelmshaven.

U 8 w marszu na powierzchni. / Zdjęcie: zbiory Jarosław Malinowski

U 9

Zlecenia udzielono 1 grudnia 1934 r., budowę rozpoczęto: 8 kwietnia 1935 r. (nr stoczniowy 543), wodowany: 30 lipca 1935 r., ukończony: 21 sierpnia 1935 r. Stocznia: Krupp-Germaniawerft w Kilonii.

  • - 30 marca 1941 r.-16 czerwca 1941 r. por. Hans-Günther Kuhhnann

Pierwszym dowódcą okrętu został kpt. Hans-Günther Looff, który pełnił swe obowiązki do 30 września 1935 r. Po zakończeniu budowy jednostka została przydzielona do 1 Flotylli Okrętów Podwodnych w Kilonii. Rozporządzeniem Głównodowodzącego Marynarki Wojennej (Oberbefehlshaber der Kriegsmarine) adm. Raedera nowo oddany do służby U-boot kontynuować miał tradycje swojego słynnego poprzednika z okresu I wojny światowej, czego widocznym znakiem był order Żelaznego Krzyża (z koroną Hohenzollernów, dużą literą "W" pośrodku i datą 1914) umieszczony na lewej stronie kiosku, który widniał tam, z przerwami, przez cały okres służby jednostki, aż do jej zniszczenia w rumuńskiej Konstancy. 1 października 1935 r. dowódca okrętu został kpt. Werner Von Schmidt, który pełnił swoje obowiązki do 30 września 1937 r.

Pierwszy patrol

Na pierwszy wojenny patrol wypłynął 25 sierpnia 1939 r. z Wilhelmshaven pod dowództwem kpt. Ludwiga Mathesa (dowodził od 1 października 1937 r.). Jego zadaniem było przeprowadzenie patrolu razem z U 19 na wodach oblewających wschodnie wybrzeża Szkocji. 15 września 1939 r. powrócił do Kilonii. Po skończonym patrolu doszło do zmiany na stanowisku dowódcy okrętu, które 19 września 1939 r. objął por. Max Schulte. W dniu 30 grudnia 1939 r. doszło do kolejnej zmiany dowódcy, które objął por. Wolfgang Lüth.

Drugi patrol

16 stycznia 1940 r. okręt wypłynął z Kilonii otrzymując zadanie patrolowania w rejonie Kinnairds Head. Podczas drogi 18 stycznia o godz. 23.53 na pozycji 54° N i 03° 40” E (na północny zachód od wyspy Texel) doszło do spotkania z szwedzkim transportowcem s/s Flandria (1 179 BRT), który został storpedowany i zatopiony. W meldunku radiowym jego pojemność została zawyżona do 4 000 BRT. Następnego dnia o godz. 01.45 na pozycji 54° N i 03° 30” E (na północny zachód od wyspy Texel) natrafiono na kolejny szwedzki transportowiec s/s Patria (1 188 BRT), który zatonął po storpedowaniu. W meldunku radiowym ponownie jego pojemność została zawyżona tym razem do 8 000 BRT. Po wystrzeleniu wszystkich torped U 9 powrócił do Wilhelmshaven 22 stycznia 1940 r.

Trzeci patrol

5 lutego 1940 r. jednostka wyruszyła z Wilhelmshaven z zadaniem postawienia min w Moray Firth. 10 lutego postawiono dziewięć min na południowy zachód od latarni morskiej Tarbat Ness. Jedyną ofiarą tego pola minowego został w dniu 4 maja 1940 r. (!) udający się ze Scapa Flow do Invergordon brytyjski zbiornikowiec San Tiburcio (5 995 BRT, rok budowy: 1921, armator: Eagle Oil and Shipping Co Ltd.) z 2 193 tonami oleju napędowego i 12 wodnosamolotami (w częściach) typu Sunderland, który po 40 minutach od chwili poderwania się, łamiąc się na dwie części zatonął w namiarze 330° w odległości 4 Mm od wspomnianej latarni. Cała załoga, tzn. 40 ludzi zdołała się uratować. Po postawieniu min okręt podwodny popłynął na północ i 11 lutego na pozycji 58° 51” N i 01° 54” E (ma wschód od Orkadów) o godz. 18.20 zatopił celną torpedą estoński transportowiec s/s Linda (1 213 BRT). W meldunku radiowym jego pojemność została zawyżona do 2 000 BRT. 17 lutego U 9 powrócił do portu wyjścia.

Czwarty patrol

14 marca 1940 r. wyruszył na Morze Północne z zadaniem zwalczania alianckich okrętów podwodnych. Nie napotkawszy na nieprzyjaciela 20 marca 1940 r. powrócił do Wilhelmshaven.

Piąty patrol

4 kwietnia 1940 r. U 9 wypłynął w morze z rozkazem wzięcia udziału w operacji Hartmut. Jednak usterka techniczna zmusiła jednostkę do powrotu do bazy, gdzie dokonano pospiesznych napraw. Ponowne wyjście w morze nastąpiło 6 kwietnia. W tym czasie wszystkie będące do dyspozycji operacyjnej U-booty zostały skierowane w rejon norweskiego wybrzeża, gdzie miały od 9 kwietnia atakować alianckie jednostki i wspierać własne oddziały wysadzone w ramach inwazji na ląd. U 9 otrzymał przydział do 3 Grupy U-bootów, które operowały w rejonie Bergen. 14 kwietnia alianckie oddziały wylądowały w Namsos i Andalsnes. Natychmiast, w kierunku obu miejsc desantowania skierowano niemieckie okręty podwodne, które nocą 14/15 kwietnia pobrały w Bergen paliwo z niemieckich zbiornikowców. U-boot skierował się następnie w stronę Andesund, gdzie miał przeszkodzić w wyładowaniu kolejnych fali desantu. 20 kwietnia o godz. 12.48 bezskutecznie zaatakował polski niszczyciel Błyskawica. Po tym ataku 24 kwietnia 1940 r. powrócił do Kilonii.

Szósty patrol

5 maja 1940 r. wyruszył z portu z zadaniem przeprowadzenia patrolu wzdłuż holenderskich i belgijskich wybrzeży na południe od Den Helder. Już 9 maja o godz. 00.14 na pozycji 53° 40” N i 04° E storpedował i zatopił francuski okręt podwodny Doris (552 t std, dowódca: kmdr ppor. Favreul). Z zatopionego okrętu nie odnaleziono żadnych rozbitków. W meldunku radiowym wysłano informację o zatopieniu okrętu podwodnego o wyporności 1 500 t std. Dwa dni później o godz. 00.49 w pobliżu pławy Westhinder zatopił estoński transportowiec s/s Viiu (1 908 BRT). Tego samego dnia o godz. 14.00 na pozycji 51° 21” N i 02° 25” E (na północny zachód od Ostendy) storpedował i zatopił brytyjski transportowiec s/s Tringa (1 930 BRT). W meldunku radiowym nadanym tego samego dnia wieczorem pojemność pierwszej jednostki została zawyżona do 6 000 BRT, a drugiej do 4 000 BRT.

Po wystrzeleniu wszystkich torped okręt skierował się do Wilhelmshaven, gdzie w nocy 15/16 maja uzupełniono zapasy amunicji, paliwa i prowiantu, a następnie powrócono do rejonu działań. 23 maja na pozycji 51° 29” N i 02° 38” E natrafiono na niemiecki transportowiec s/s Sígurd Faulbaum (3 256 BRT, r. bud. 1913, armator Max Faulbaum, port macierzysty Szczecin {Stettin}, zajęty 10 maja w Antwerpii), który z brytyjską załogą pryzową kierował się do W. Brytanii. Po zajęciu odpowiedniej pozycji o godz. 12.54 wystrzelono dwie torpedy, które zatopiły statek. W meldunku radiowym jego pojemność została zawyżona do 3 500 BRT. Rankiem 24 maja pozycja U 9 został zlokalizowany przez brytyjskie niszczyciele, które przypuściły kilkugodzinny atak na zanurzony okręt podwodny. W wyniku eksplozji bomb głębinowych na okręcie podwodnym zanotowano szereg uszkodzeń, ale prześladowcom zabrakło cierpliwości i pozostawili uszkodzoną jednostkę własnemu losowi. 30 maja 1940 r. okręt podwodny zawinął do Kilonii. 10 czerwca z okrętu zszedł dotychczasowy dowódca, a jego miejsce zajął kpt. Wolfgang Kaufmann.

1 lipca 1940 r. jednostka została przeniesiona do 24 Flotylli Okrętów Podwodnych w Gdańsku, gdzie pełniła rolę okrętu szkolnego i operacyjnego. 20 października 1940 r. ponownie nastąpiła zmiana na stanowisku dowódcy, które objął kpt. Joachim Deecke. 30 października U 9 został przydzielony do 24 Flotylli Okrętów Podwodnych jako jednostka szkolna, a miesiąc później zasilił 21 Flotyllę Okrętów Podwodnych w Piławie. 8 czerwca 1941 r. z okrętu zszedł dotychczasowy dowódca, a od 2 lipca jego miejsce zajął kpt. Hans-Joachim Schmidt-Weichert, który pełnił swoje obowiązki do 15 września 1943 r.

W kwietniu 1942 r. podjęto decyzję o utworzeniu na Morzu Czarnym niemieckiej flotylli okrętów podwodnych. U 9 był trzecią jednostką typu II B (po U 24 i U 19), która została wytypowana do przebazowania w ramach I Grupy. W maju

1942 r. skierowano ją do Kilonii, gdzie zdemontowano całe wyposażenie, a ważący 140 t std kadłub ułożony został przy pomocy żurawi portowych na pięciu pontonach, które przez Kanał Kiloński popłynęły do Brunsbüttel. W tym czasie większość załogi została skierowana na urlopy i różnorodne kursy doskonalące. Z tego miejsca, Łabą kadłub przeholowano do Drezna-Übigau, gdzie go z kolei umieszczono na dwóch 70 tonowych platformach kołowych. Stąd, ten specjalistyczny zestaw kołowy skierowano autostradą do Ingolstadt, gdzie kadłub został ponownie ułożony na pontony i Dunajem przeholowany do Linzu. W tamtejszym porcie zimowym, kadłub ponownie spuszczono na wodę i pomiędzy dwoma barkami rzecznymi przeholowano go do Rumunii. W Gałaczu (Galaji) uzupełniono brakujące wyposażenie i U 9 28 października 1942 r. został ponownie oddany do służby. Następnego dnia U-boot popłynął w dół Dunaju do Suliny, skąd 30 października pod osłoną lotnictwa i lekkich sił nawodnych przeszedł do Konstancy (Constanća) bazy stacjonującej tam 30 Flotylli Okrętów Podwodnych.

Pomiędzy listopadem 1942 r. i sierpniem 1944 r. okręt podwodny wykonał dwanaście patroli bojowych skierowanych przeciwko radzieckiej żegludze w rejonie Kaukazu. Wszystkie patrole rozpoczynały i kończyły się z reguły w Konstancy:

  • 11 listopad 1942 r.-1 grudnia 1942 r. (Poti-Batumi).
  • 19 grudnia 1942 r.-7 stycznia 1943 r. (Poti-Batumi).
  • 3 luty 1943 r.-3 marca 1943 r. (Noworosyjsk-Tuapse)
  • 17 kwietnia 1943 r.-10 maja 1943 r.

W czasie tego patrolu 5 maja (22 mile na południe od przylądka Picunda {między Gudautą a Gagrą - obecnie Gruzja) wystrzelił pojedyncza torpedę w stronę radzieckiego zbiornikowca Kreml (7 666 BRT). Po dziesięciu minutach usłyszano na zanurzonym okręcie jej wybuch po zadziałaniu samolikwidatora.

20 maja 1943 r.-12 czerwca 1943 r. (Adler - Przylądek Picunda). 16 czerwca 1943 r. okręt wchodzi do stoczni w Gałaczu celem przeprowadzenia na nim prac związanych z wydłużeniem i poszerzeniem tylnego pomostu zwanego w żargonie marynarskim "ogródkiem zimowym" (niem. Wintergarten) i zainstalowania na nim pojedynczego działka plot. kal. 20 mm.

26 sierpnia 1943 r.-10 września 1943 r. (operacja zaminowania podejścia do portu w Poti). Po tym patrolu dowództwo nad okrętem przejął 15 września por. Heinrich Klapdor.

2 października 1943 r.-6 listopada 1943 r. w dniu 12 października bezskutecznie zaatakował radziecki niszczyciel na północny zachód od Jałty. 29 października przesłał meldunek o prawdopodobnym zatopieniu (na północny-zachód od Soczi) radzieckiego zbiornikowca (~ 3 000 BRT), ale nie znalazło to potwierdzenia po zakończeniu działań wojennych.

28 listopada 1943 r.-25 grudnia 1943 r. (Poti-Batumi).

19 luty 1944 r.-28 luty 1944 r. (patrol przerwany z uwagi na wykrycie wody morskiej w paliwie; jednostka zawinęła 24 lutego do Sewastopola).

23 marca 1944 r. - 6 kwietnia 1944 r. wyjście na kolejny patrol z Konstancy. 30 marca w Teodozji, gdzie pobrano paliwo i prowiant. Dzień później zameldowano o zestrzeleniu dwóch radzieckich samolotów (zaliczono ostatecznie jedno zestrzelenie - z ogólnej liczby osiemnastu maszyn typu Ił-2, które tego dnia zaatakowały okręt podwodny). Sam został trafiony jedną bombą w lewoburtowy zbiornik balastowy, dowódca, por. Klapdor odniósł rany od odłamków bomb. Okręt przerywa patrol i wraca pod dowództwem (od 31 marca do 5 kwietnia) I oficera - por. Dehrmanna przez Teodozję i Sewastopol (usunięcie uszkodzeń lewoburtowego Diesla) do bazy. Od 5 do 6 kwietnia dowodził por. Martin Landt-Hayen. 6 kwietnia 1944 r. powrót do Konstancy. Po wejściu okrętu do portu na stanowisko dowódcy został tymczasowo przydzielony kpt. Klaus Petersen z U24. Dotychczasowy dowódca (por. Klapdor) trafił do lazaretu.

U 9 wychodzi z Konstancy na swój piąty patrol (20.05.1943 r.). Przy nabrzeżu rumuńskie kutry torpedowe Viforul (I|)(7) i Víjelia (|l)(6) eks-holenderskie typu TM zdobyte przez Niemców i przekazane Rumunom w roku 1942. / Zdjęcie: zbiory "Deutsche U-Boote zum Schwarzer Meer"

26 kwietnia 1944 r.-28 maja 1944 r. 5 maja dowódca zgłosił zatopienie małego kutra rybackiego (~50 BRT) ogniem działek kal. 20 mm w pobliżu Tuapse (z początkiem 1944 na wszystkich operujących na tym akwenie U-bootach pojedyncze działka plot. zastąpiono zdwojoną lawetą kal. 20 mm). 11 maja na pozycji 43° 50” N i 39° 26” E zaobserwowano radziecki konwój składający się z zbiornikowca w eskorcie trałowca i dozorowca. Po zajęciu odpowiedniej pozycji do ataku o godz. 16.32 wystrzelono torpedę akustyczną, która po dwóch minutach i trzydziestu jeden sekundach eksplodowała niszcząc rufę dozorowca Szkwał. 17 maja dowódca okrętu zameldował o uszkodzeniu radzieckiego zbiornikowca 18 Mm na południowy wschód od Gielendżyku (dowódca twierdził, że po 46 sek. od chwili wystrzelenia torpedy zaobserwował przez peryskop trafienie w dziób). Ten sukces nie został potwierdzony po zakończeniu wojny. 25 maja U 9 został zaatakowany przez radziecki patrolowiec na południe od Tuapse i w następstwie doznanych uszkodzeń zawrócił do Konstancy. W czerwcu z okrętu zszedł dotychczasowy dowódca, a na jego miejsce powrócił por. Klapdor.

W okresie od 1 do 15 lipca 1944 na U 9 przeprowadzano próby z bronią stromotorową (niem. Werferwaffe). W tym celu poniżej KLW, ale jeszcze powyżej stępki, do obu stron kadłuba naciskotrwałego, pod kątem 45 stopni przyspawano prowadnice do odpalania 6 pocisków rakietowych kal. 300 mm. W czasie prób wykorzystywano pociski rakietowe (nm. Wurkörper) kal. 300 mm lub tego samego typu lecz kal. 210 mm. Z uwagi na niewielkie wymiary i wyporność okrętu testy nie zakończyły się sukcesem.

15 lipca 1944 r.-11 sierpnia 1944 r. (Krym - Tuapse - Soczi).

20 sierpnia 1944 r. stojąc przy nabrzeżu portowym U 9 został zatopiony o godz. 10.30 W czasie ataku radzieckich samolotów na port (pozycja 44° 12” N i 28° 41” E). W nalocie wzięły udział sześćdziesiąt dwa bombowce oraz osiemdziesiąt myśliwców i samolotów szturmowych. Nie udało się ustalić jakie straty poniosła załoga. Wrak po podniesieniu 22 października 1944 r. przez radzieckie ekipy ratownictwa morskiego (EPRON) umieszczono początkowo w suchym doku w Konstancy, gdzie uszczelniono kadłub, a pod koniec marca 1945 okręt przeholowano do Nikołajewa, gdzie go 19 kwietnia 1945 wciągnięto na listę jednostek Floty Czarnomorskiej jako TS 16 i przydzielono do szkolnej flotylli okrętów podwodnych. Z powodu nieopłacalności dalszego remontu w dniu 25 listopada 1945 podjęto decyzję o jego złomowaniu, które rozpoczęto 12 grudnia 1946 r.

Wrak U 9 po podniesieniu przez EPRON. Zwraca uwagę brak wielu części wyposażenia, m.in. zdwojonej podstawy działek plot. kal. 20 mm, która znajdowała się na pomoście na tylnej części kiosku. / Zdjęcie: zbiory "Deutsche U-Boote zum Schwarzer Meer"

Dodaj komentarz


Kod antyspamowy


Odśwież